Filistin topraklarına adım atan herkesin karşısına ilk çıkan varlık zeytin ağaçlarıdır. Bu ağaçlar yalnızca biyolojik birer canlı değil, aynı zamanda tarihin tanıkları, kültürel belleğin taşıyıcıları ve toplumsal direnişin sembolleridir. Gövdelerindeki derin yaralar, keskin balta izleri ve ateşin kararttığı yanıklar sadece fiziksel tahribatı değil; aynı zamanda işgalin, sürgünün ve kuşatmanın bıraktığı kolektif hafızayı da yansıtır. Her bir iz, bir şehadet mührü gibi ağacın dokusuna kazınmış; zamanın ve zulmün aşındırıcı gücüne rağmen, kökler toprağa inançla sarılmaya devam etmiştir. Böylece zeytin ağacı, Filistin’in sabit kalmış kalbi hâline gelmiş; kökleri yerin derinliklerine uzanırken dalları göğe doğru yükselen bir dua gibi olmuştur.
Zeytin ağacının sembolik değeri, onun biyolojik dayanıklılığıyla daha da pekişir. Her kesilişinde yeniden sürgün veren, her tahribatta tekrar filizlenen bu ağaç, sabrın ve sebatın canlı bir metaforudur. Ne baltaların şiddeti ne de ateşin harı onu tamamen yok edebilir. Bu döngü, Gazze’nin taş sokaklarında büyüyen çocuklara ya da evladını yitirmiş annelerin yeniden ayağa kalkışına benzer. Her yeni filiz, kaybedilenin ardından gelen bir dirilişi; her yaprak ise umutla yazılmış yeni bir sayfayı simgeler. Zeytin, sadece bir ağaç değil; bir halkın kalbi, kimliği ve direnişidir.
Ne var ki İsrail’in uyguladığı politikalar, bu köklü metaforu doğrudan hedef alır. Filistinlileri yurtlarından koparmak amacıyla zeytin bahçeleri buldozerlerle yerle bir edilmektedir. Her devrilen gövde, yalnızca bir ağacın kaybı değil; bir ailenin geçim kaynağının, bir köyün hafızasının ve bir milletin umudunun da yok edilmesidir. Zeytin köklerinden koparıldığında, aslında Filistinli köylü de toprağından sökülmek istenir. Bu yıkım, doğaya karşı bir tahribattan öte; kolektif belleğe ve direniş ruhuna yönelik kasıtlı bir saldırıdır. Yine de köklerin derinlere gizlenmiş direnci, her sökülene karşı yeniden filiz verir. Tıpkı halkın köklerinden aldığı imanla yeniden doğması gibi…
Dallarından süzülen zeytinyağı, gündelik bir besin olmanın ötesinde, kültürel ve dini anlamlar taşır. Zeytinyağı, sabrın ve direncin damıtılmış hâli gibidir. Mazlumların alın teriyle, şehitlerin kanıyla yoğrulmuş bir bereketi temsil eder. Kandillerde yanan ışık ve sofralarda paylaşılan ekmek, yalnızca fiziksel bir ihtiyaç değil; aynı zamanda toplumsal dayanışmanın ve direniş bilincinin bir tezahürüdür. Bu bağlamda zeytinyağı, Filistinli bireyin ruhunu besleyen, onu tarihsel sürekliliğe bağlayan görünmez bir kudret olarak değerlendirilebilir.
Gazze’nin taş duvarlarıyla kurulan analoji, bu direncin mekânsal boyutunu gözler önüne serer. Bombardımanlar altında dahi ayakta kalan, yıkıldığında yeniden örülen o taş duvarlar, zeytin kökleriyle aynı metafizik direnci taşır. Her taş, “Biz buradayız” diye haykırır; her gölge, “Umudumuzu yitirmedik” diye fısıldar. Çocukların oyun sesleri, annelerin duaları ve yaşlıların sessiz sabrı bu duvarlarda yankılanır. Böylece şehir, yıkılsa da yeniden ayağa kalkar; tıpkı köklerinden tekrar sürgün veren zeytin ağacı gibi.
Zeytin ağaçları, sabır kavramını adeta pedagojik bir düzlemde öğretir. İnsana şu mesajı verir: “Köklerini imanla salarsan, gövden zulümle devrilse bile dalların yeniden göğe uzanır.” Bu metafor, Filistin’in yıkıntılar arasından bile nasıl yeniden doğabildiğini açıklar. Bir milletin kökleri, zeytin ağaçları gibi toprağa imanla sarılmışsa, hiçbir işgal ya da baskı onu tamamen yok edemez. Toprağın derinliklerine inen kökler, göğe yükselen duaları andırır; böylece maddi ve manevi olan birleşir, zeytin ağacı yalnızca biyolojik değil, aynı zamanda ontolojik bir varlık hâline gelir.
Ancak 21. yüzyılda, insanlığın gözleri önünde başka bir gerçek daha vardır: Siyonist İsrail’in sürdürdüğü sistematik saldırılar, artık soykırım boyutuna ulaşmıştır. Zeytin ağaçları nasıl kökünden sökülüp toprağından koparılıyorsa, Filistin halkı da evlerinden, sokaklarından ve şehirlerinden koparılmak istenmektedir. Bu kıyım, yalnızca bir halkın değil, insanlığın vicdanına yöneltilmiş bir darbedir. Her kesilen dal, aslında insanlık onurunun da kesilmesidir. Ve dünya seyirci kaldıkça, köklerinden filizlenen direniş yeniden yükselir; çünkü zeytin ağacı gibi, Filistin halkı da yok olmayı kabul etmeyecek ve yeniden yeşerecektir.
Bu nedenle dünya bilmelidir ki, Filistin’in zeytin ağaçları yalnızca ağaç değildir. Onlar; şehadet şerbeti içmiş yiğitlerin hatırası, sabırla yoğrulmuş anaların duası ve özgürlük uğruna atılmış her adımın gölgesidir. O ağaçların altında büyüyen çocuklar, işgale karşı birer canlı fidan gibi yükselmeye devam etmektedir. Bir çocuğun elinde tuttuğu taş, aslında o köklerden aldığı direncin bir yansımasıdır. Bir annenin gözyaşı, zeytinyağının bereketinde yeniden hayata karışır. Bir şehidin kanı toprağa düşse de ertesi yıl zeytin dallarında yeşererek geri döner. Böylece zeytin ağacı, kolektif bir hafıza ağacına dönüşür; dallarında geçmişin acıları, yapraklarında ise geleceğin umutları saklanır.
Her bir zeytin ağacı, Filistin’in susmayan şarkısıdır. Yapraklarının hışırtısı bir marşın ritmini taşır; rüzgârda dalgalanışı, bir bayrağın salınımını andırır. Filistin’in sesi bazen bir çocuğun kahkahasında, bazen bir annenin ağıtında, bazen de bir zeytin dalının gölgesinde yankılanır. Bu nedenle zeytin ağaçları kesildikçe yeniden filizlenecek, yakıldıkça yeniden yeşerecek, söküldükçe yeniden kök salacaktır. Çünkü onların kökleri yalnızca toprağa değil; inanca, tarihe ve direniş bilincine bağlıdır.
Zeytin ağaçlarının gölgesinde Filistin vardır: Acısıyla, umuduyla ve direnişiyle. Ve o gölgeye sığınan herkes bilir ki bu toprakların kokusu, bu ağaçların yeşili, bu halkın sabrı asla silinmeyecektir. Çünkü zeytin ağaçları, Filistin’in ölümsüz tanıkları ve direnişin en kadim sembolleridir.