Bu benim bayramım. Allahütealâ temizledi beni. Bundan daha mutlu bir gün olabilir mi? Allah’ım ne büyüksün Sen. Bu acize ne kadar çok nimet verdin. Sağlık verdin, mal mülk verdin, iman verdin, saliha bir hanım verdin, salih bir evlat verdin. Bu kadar nimete karşılık ben acze düştüm ama Sen bu acizin suçunu yüzüne vurmak yerine beni
Allah için, canımızdan, kanımızdan, malımızdan… Kurbanımızı en sevgili İsmail’in seçildiği gibi seçebilmek! Dünyada sevdiğimiz en değerli varlığı kurban edebilmek. Malımızı mülkümüzü, makamımızı, anamızı babamızı, evimizi, akrabalarımızı, en sevdiklerimizi kurban seçebilmek! 30 Aralık 2006 / Mekke
Arafat ve Müzdelife’den temizlenerek, silahlarımızı kuşanarak Mina’ya geldik. Vakit gece yarısı! Emin adımlarla Mina’ya doğru ilerliyoruz. Bizi ilk küçük şeytan karşılıyor, onu geçiyoruz. Sonra orta, onu da geçiyoruz. Ve büyük şeytan, karşımızda duruyor ve Allah’ın adı ile şeytan ve hizbine hücum ediyoruz. Onu temsil eden her şeye, yeryüzündeki tüm temsilcilerine yedi taş ile hücum ediyoruz.
Gün batımı ile hareket ederek Müzdelife’ye geldik. Burada çadırlar yok. Seccademizi kumların üzerine serdik. Akşam ve yatsı namazını cem-i tehir ile burada kıldık. Ve Müzdelife vakfesi. Grup olarak bir kez daha vakfeye duruyoruz. Yine Rahman’ın huzurundayız. Bir kez daha aczimizi itiraf edeceğiz, duamızı yapacağız. Rahmandan bir kez daha af dileyeceğiz. Allahütealâ Arafat vakfesi ile kul
Vakfe. Arafat vakfesi, buluşma vakfesi. Af isteyen ile affedenin buluşması. Ve huzurundayım Allah’ım. Tüm acziyetimle elimi sana açtım Allah’ım. Kapına geldim, affına geldim, lutfuna geldim. Ve dua.. Artık acziyetimi bildirme vakti. Artık günahlarımı itiraf vakti! Duam: … 29 Aralık 2006 / Mekke-Arafat
Gönlüm bu önemli günü daha iyi geçirebilecek, Arafat’ı daha iyi anlayan, daha fazla feyiz alabilecek bir yer istiyordu. Bu istek ve arzu ile çadırımdan çıktım. Türkiye hacılarına ayrılan tüm bölgeyi gezdim. Bir nokta beni kendine çekti. Burada sohbetler çeşitli dillerde yapılıyordu. Belli ki İslam’ın evrenselliğini kavramış insanlardı bunlar. Ve sohbetleri gözyaşları ile geçiyordu. Ağlıyorlar ve
Allah’ım İbrahim’in aleyhisselam dili ile çağırdın. Allah’ım İbrahim’in aleyhisselam çağrısını bana duyurarak çağırdın, ben de geldim. Geldim kapına, gidilecek kapının tek sahibine geldim. Peygamberin Muhammed’in aleyhisselam sünneti üzerine geldim. 1400 yıl önce Efendim Muhammed aleyhisselam ile bana gönderdiğin mesajı aldım ve geldim. Yüzüm yerde, boynum bükük sana geldim. Affetmeye çağırdın, ben de affına geldim. Tertemiz
Arafat heyecanını Mina’da yaşayacaktık. Ama şuan Arafat’tayız. Yarın Arafe. Bir gün önceden buradayız. Bu yıl üç buçuk milyon insan olması Mina’ya gitmemizi engelliyor. Suudi Hac Bakanlığı üç buçuk milyon insanı sevk ve idare etmek için bazı değişiklikleri şart koşuyor. Aynı anda bu kadar insanı getirmek ve götürmek ciddi bir organizasyon istiyor. Yarın Arafat vakfemizi yapacağız.
Şimdi ihram zamanı! Arafat’a, Allah’ın huzuruna tüm dünyalıklarımızı geride bırakarak gidiyoruz. Fani dünyadan ebedi dünyaya gider gibi iki parça beze bürünüyoruz. Rabbimin huzuruna sadece bu iki parça bez ile çıkacağım. Geliyorum ya Rab! Yalın ayak, başı açık, affına geliyorum. Aczimle ve günahlarımla geliyorum. Biliyorum günahkârım. Günahlarımdan dolayı beyaz giymiş insanların arasında kaybolmak istiyorum. Kimseler görmesin
Bu yıl üç buçuk milyon hacı olduğunu söylüyor yetkililer. Onlarca ülkeden, onlarca ırktan insan var burada. Hepside Rabbimizin rızası için buradalar. Bu kadar farklı ve milyonlarca mü’min kardeşimi bir arada gördüğümde Peygamber Efendimiz’in “ümmetimin çokluğu ile övünürüm” sözü geliyor hatırıma. Farklı renkten, farklı mezhepten ama hepsi Allah’ın kulu. Aramızdaki tüm farklılıkları kaldırıp İslam’ın evrenselliğini anlamaya